از تمام رفته ها و مانده ها

نیشخندی ماند و طعنه بهر ما

ای دریغ از سالیان سرد عمر

چون کتابی  در صف ناخوانده ها

اشک ها پنهان پس قابی سیاه

بغض را خورده خروش خنده ها

ننگ بر جور فزون از شام مرگ

فخر ظالم بر تن بازنده ها

چشم های خالی از امید صبح

شب ستیزانی که حال شرمنده ها

یا که همگامان هوار خشم دوش

با سرود مست وار شحنه ها

خاک آشنا و شکوه خفته اش

زیر آماج عبور گزمه ها

هر دم آرد بانگ آسمانی خروش

در تقلا و فریب برده ها

کاش هم آواز ماتم می شدید

نی چنین بازیچه سازنده ها

گر تو بی دردی  نبودم هیچ عجب

چون خیالت  نیست درد بنده ها

روزگاری باز می بینی جزا

پس ببالید بر ستم ، بالنده ها

م.ح

ای عزیز

ای جگر گوشه من

ای که در دل سخن ها فراوان داری

ای که در دستانت

رنج سالهای پیاپی پنهان

همه قصه ما نیست این دو سه حرف نفرت واران

سخن از ظلم و ستیز است مهربان

لحظه ای گوش کن درد

یا دمی نوش کن زخم

تا ببینی که چه می اندیشیم

تا دریچه هایی

در درون قفس دیرینه

رو به آسمان و بهار بگشاییم

درد ما هم درد دین است سوگند

زخم ما از ستم دژخیم است

که نه این دین و نه آن هم کیشان

و به اندیشه و آیین سوگند

که نباشد آشنا

مرد ایستاده برابر در جنگ

و ندارد بهر دین من و تو هیچ سودا

ناشناسی است از دیار ظلمت

بهر یغمای دارایی ما می تازد

از نژاد بلعم و روحش سنگ

قصه جهل و دروغ می سازد

و خرافه هایش

               که به نام دین و پاسداشت خدا می بافد

ای پدر

ای مهربان

ای آشنا

با همیم از یک رنگ از یک نام

گرچه چهره ها کمی رنگین تر

یا که شادتر رنگ های پیرهن

لیک دردهای دل ما و شما مشترک است

درد جور است به یاد می آرید

درد بی حرمتی آدمها

که همه بغض و خروش در این هاست

هر دومان رنج ز از ما بهتران ها دیدیم

بهر ما ، هر دوی  مان ،

                 ظلم تصمیم ز غریبه رفته است

که اگر نیک نگری می بینی

در پس اضطراب چهره هامان اینک

آن جوان های قدیم

کز ورای ستمی می تاختند

آن زمان هم هر کدام رنگی بود

لیک دلها ،

         پایه ایمانها

یا امید گذر از دیوار ها

یکدلی ها  ساختند

لحظه ای با من باش

درد دل های فروخورده این نسل بشنو

تا بدانی

گر چه بس گوناگون

در نگاه و ظاهر حرفهامان

لیک دردها یکسان

درد ما

غم تاراج دل و احساس است

رنج ویرانی عقل و دین است

سخن زور و غم تزویر است

همه بغض هاییست

که ز کچ فهمی و بد اندیشی

روزگاریست

در گلوی تنگمان آماس است

لحظه ای ای مهربان

در کنارم بنشین

دردها را بشنو وباز ببین

       کهنه زخم های تنم بی درمان

ساعتی با من باش

و رها کن جان خود را نفسی در آسمان

تا بیابیم ظلم ها را،

 رنچ  انسانها را

یا  امید و آرمان های کنون ما ودیرین شما را

                                        یکسان

م.ح

کاش دردی بود در دل

کاش بغضی بود در جان

کاش می بودش رهایی

کاش شامی بود ویران

قصه عشق

مویه دیرین شب ها

داستان نابه فرجام همیشه

شعر مجنونست و لیلا

مرثیه هایی ز فرهاد

       حک شده با تیشه ای بر صخره و دیوار زندان

هان ای مهتاب فرتوت

ناظر یاد های بر باد

با توام آیا درین آزرده تب ها

یا در این تاراج احساس

مرگ ایمان

انقراض آفتاب مهر دیروز

می شناسی مرد خلوت پوش تنها

آن اسیر مانده در بیداد سالها

یاد داری

این چروکیده خطوط چهره اش را

هان ای ماه پریشان

کورسویی رو به تاریکی فردا

با تو گویم این بریده شعر آماس

می شناسی این رداپوش کز کرده در کنج سیاهی

آن همان شاداب جوان دور  رعناست

کاین چنین در گوشه ای پنهان خزیده

حال در دستان بخشاینده تو

خرده نوری ، انعکاس آفتاب مهر مانده؟

وقت مرگ است

موعد دشنام سنگ است

در میان کوله بارت

آن پر از انبوه خندان صورتک ها

بهر دلتنگی ، غم های فراوان

نوشخندی

      مرهم این زخم مانده؟

یا امیدی

 لابه لای تلخ آیین قدیمی

تلخ تر حال از تمام روزگاران

بهر دلجویی مادرهای گریان

در غم طفلان خفته در سکوت سرد این خاک

بهر خونخواهی و فریاد صبوری

بهر تسکینی در بیداد و  دوری

حال با من گو چه داری؟

می گریزی؟

سر به زیر و شرمساران

هان ای  مهتاب خاموش

با توام ، داری تو درمان؟

یادگار ظلم و نفرین

بر تن این خلق زخم خورده ز تاریخ

حال ، در ذهنت فراموش؟

گویمت این درد پنهان

داستان استواری

تن ندادن در پشیزی

            هجمه های شاه و سلطان

گویمت از آن غریب ساکت و کز کرده بر کنج سیاهی

آن سیه فام و سیه پوش

باز گویم نام آشنایی ز دیروز   

مرد تنها ، قصه دوش....

م.ح

یاد من

دوران دور کودکی

شوق آن زیبا و کوته روزگار

خاطرات سادگی

          و غوغای سرور

با دوبال شب پری مست

                پرکشیدن سوی نور

یا دویدن هلهه گویان میان دشت دور

آن زمانی که زمین می گشت

                           به باورها

                    چو رویا ، ناتمام

آسمان ،

پهنه ای زیبا

      ز بومی نقش بسته

                       با قلم موی خدا

چشم ها بسته به روی ناملایم های دهر

چون پرستو در هوای کوچ   در شور و صدا

سبزی کاج در بر رسته علف های بلند

می کشاند دل را به سوی شوق بی وصف خیال

وه که  افسانه ست برایم

         آنچه  بیگانه گمان می بود که عهدی

 می ستاند آنهمه یکباره   تاراج زمان

 یا که ظنی ره نمی داد

                  که نماند خانه سبز درختی

بر بلندای  تن کاجی کهنسال ، جاویدان

و نمی داد معنی

واژه جور به شکننده خاطر آرام

               به دور از کینه و پژواکی

 نی دل  

که ز پژمردگی شاخه گلی خون می شد

و ابا می کرد

   در کنار کودکان دیگر

     درد نشاندن به سرا پای نحیف گنجشک 

         زخم گستاخی  تیر کمان و سنگ را

یا وجودی

     که سرشته گل او در پاکی

طاقتش بود جدال و جنگ را

پایمالی  این موهبت آسمانی

                  و   فراموشی کودکانه ام را یکجا

وه چه زشت روزنه نو به جهان در چشمم

                     وچه  بی مزه نمود جوهره بازی دهر

 که دگر هر نفس  پژواک ستم در گوشم

        و کنون می بینم

           جای آن پرده نیلی به بلندای تن صبح ، سپید

           یا ردای مخملینی به پهنای علفزار امید

کشتن و بردن و آزردن ادم ها را  

نقش خون را

روی سنگفرش خیابان و دیوار کنام

و اینک بهر ماست هم بازی

جای زیبا  آشیانی  بر فراز آن کاج   

                    تیر و مشت و دشنام

             که به جان و وطن ماست پیاپی آماج..

حالی من

در ستیز با همه دلتنگی و رنج دیرین

لحظه لحظه ام

        خاطره هایی ست  ز تکاپوی  گذرا  زان روزگار..

چه غریب اند ولیکن شیرین

م.ح