در درون قحطی  دشت وسیع

زوزه کشان است طوفان

و بلند می کند از لخته مذابان زمین

توده ای را با خود

بر سر و روی درختان ز هستی ساقط

برگهایی در تکاپوی گریز از زردی

آه

    قطره ای آب باید

در درون تن بی جان زمین

قطره ای از خنکای نم آن دور قنات ساکت

یا که چاه راکد

تا دوباره رو به زردی رفته این آبادی

                                     جان بگیرد شاید

در میان قحطی دشت

                      سراسر چو متروکه سرا

مامن کرکس و زاغ وموران

بر سر و روی به جا مانده هنوز

                              رگه های زیستن

خاک می پاشد  و دستی ز طوفان بلا

در خیالش نابودی این نیمه نوید سبزگون

آه

    قطره ای باران کو

از میان پاره ابران بخیل

راهیانی از آن جنگل دور

بازمانده ز کاروان طویل

قطره ای چون بچاکند

            بر سر کوره دهات ویران

که دگر تاب ندارند چنین جور فزون

سروهای به جامانده از آن

         یا که پیر مانده در خانه اجداد و وطن

دل نکنده ز زادگاه نزارش سالها

چشم به راه جوششی سبز به خاک

آه

قطره ای آب باید

در سکوت این کهن آبادی

  برگرفته از نشاط سالیانی آشنا

یا به استواری تاریخ بلندش

   که دمی جان  نسپرده است

                         به تقدیر و قضا

حال

در آستانه مرگ سرو ها

                       برافراشته بر او

لابه لای زوزه باد بلا

قطره ای اشک خدا را باید      

بر ترک خورده تراب جوی و گندم زارها

                            که کنونند خار زار

در میان کوچه ها و کاه گل دیوارها

یا بنایی نقش بسته به نور تاریخ

در دل پیر امید بسته به لطف آسمان

آه

که گرازهیچ کجا

               پاسخی باز ناید...

چه توانم باز گفت؟...

عطش کهنه دشت را

     قطر ه ای آب شاید...

                                                                                                                                            م.ح

زین خانه کوچ مکن حال

                        ای خسته بال

بر پرتویی نشسته  و پرواز می کنی

کاین راه سهل سزا نیست به رنج ما

راهی دگر گزین که گر از سنگلاخ رود

دل شاد می کند ز تنی غرقه و اسیر

دست نوازشی ست به گل رسته در کویر

راه سفر همیشه بدین سادگی نیست

زین شهر سفر مکن ای پرنده ، شاد

کاین جوجگان مانده به لانه

                            به حال خویش

دور از محبت مادر ،

                      نوازشی

جان برده اند عزیزانشان ز غیظ خصم

آنک بریده نواهایشان امید توست

گر کوچ کنی ز زمهریر سرا ، حال به قید رسم

جان دادگان قضا ، بیچارگان دهر

این جوجگانند

        مانده به زندان  ناگزیر

ارچه هوای زمستان چیره ست  به شهر

ساز غراب پر شده سرتاسر دیار

لیکن دوای دل این مردمان کر

آواز و چکاوک دلربای  توست

ورنه بر این زمین ستم ، گلستان دوش

ماوای شحنه و آشیان گرگ

زین پس  مجوی  رجای  بهارش  ز سایه ها

کوچ از خزان ما مکن ای مستانه رها

در خوابگاه صبح که طلب می کند نوا

مرغ سحرگهی  چو تو را می زند صدا

یا خفتگان خاک ز ستم های گزمه ها

نامردمان مست ز قدرت به گرد شهر

و آن طنین پیر جرس در سکوت بند

آویخته بر سر دروازه نعش مرد

یا دوردست خامش و مشت بر دهان حق

هیچش نبود سزای گریز از شب و جفا

بالی بزن به بلندای دودمان خواب

دستی بگیر ز بر افتاده بر زمین

نقشی به آسمان بزن از عاشقانه ها

در بارگاه شک بیاواز ره یقین

بشکن طلسم کهنه جهل و نماد دین

اینک نیاز به همت تو داریم ، بازگرد

زین ساز و برگ سفر از دیار سرد 

 م.ح

و خدا می داند

چه کسی تیغ کشید

چه کسی ظلم به انسانها کرد

و خدا می بیند

چه کسی بیگناهان را

                 تیرباران کرد

و خدا می داند

آنکه تازیانه به ناحق می زد

آنکه از حق به زشتی می گفت

یاوه ها را  ز حماقت  می ستود

و صدای بغض آدم ها را

خفه میکرد میان حنجر

           پس تندی خروش رگبار

کور می کرد دیدگان را با دود

شعله می افکند به جان مردم

و خدا می بیند

آنکه می برد به اسارت عقل را

آنکه می خواند سرود جهل را

و هر آنکس که به جان شب ستیزان افتاد

و خدا می بیند

آنکه خون بر دل مادر می کرد

آنکه باتوم بر سر حق و عدالت می زد

یا که در دل خرسند

            زین تقاص پردرد

و خدا می داند

هر که سوی سرها

لوله های سلاحش نشانه می رفت

هر که ما را ز بیگانه تلقی میکرد

و ستم های  خودش را به دین تعبیر کرد

و خدا می گیرد

انتقام خون مظلومان را

وخدا می گیرد

حق حق جویان را...

چه کسی تیغ کشید؟

چه کسی ظلم به انسانها کرد؟

و خدا داور دعواست فردا

که سزا  خواهد دید

آنکه از مال  من و ما دزدید

م.ح