دردا که دیریست در این خانه اسیریم

لب تشنه  خمار در ره میخانه اسیریم

نوریست در آن سوی افق های سیاهی

بالها شکسته ست که در لانه اسیریم

خاطر به نیاز من دلداده ندارد

دیریست بریدست و چو دیوانه اسیریم

سامان دلم برد به ایمای نگاهی

مهرش بگسست  و به ویرانه اسیریم

شمعی نگذارند در آستان مزارم

در بستر این خاک غریبانه اسیریم

گم کرده صلایی ز آشنای دیاریم

موجیم وبه دریای بیگانه اسیریم

سیمای خوش یار در خاطره ما

عاجز به کمند رخ جانانه اسیریم

در محفل بوفان که سخن از لب ما شست

افسون سحرگاه در افسانه اسیریم

واندم که به زنجیر کشد نور شب تار

بر شعله بتازیم که چو پروانه اسیریم

م.ح

به کجا می روی ای مرغک خوش

که دگر خانه نشاید بی تو

آسمان باز

            زمین سبز

بال پرواز بیاراست تو را

به کجا می روی ای بی پروا

ره من کور

            دلم تنگ

 تن من پوچی این مور سرا

عمرها پیموده

اشک هایم

       چو سیلاب جنون پالوده

کوچ تو مرگ تمام بیشه

خاطرت آسوده

نیشخندی ز تردید بر لب

شک گریزان ز خیال مستت

کهنه تردید  تو را  نیست دگر اندیشه

به کجا می روی ای  مرغ رمیده از شب

مپسند یاس 

          بر این شسته امیدش از پیش

در حذر دار چنین بیدادی

ترس من  نیست

           ز تنهایی افزوده خویش

دور دستان سراسر

             دام و صیاد  به پاست

و شکوه پاکی چشمانت

که به گستاخی آن ساحره زیبا رو

                                   مادر مرگ  زمین

شکننده شرم روسپی  گردد

                         در میان  بستر

به امید نفسی  با سایه اش  زیستن بیش

به کجا می روی ای مانده دمی در بر ما

در کنارم بشنین

بر لبم بگذار سر

و سخن نوش کن از سینه تفتیده من

تا که شاید

همچو تصنیف طلوع

       در وصال می فزون آسمان و دریا

 
  غوطه در آب حیات

                      جام سحر  

                 جاودانی گردیم..

م.ح

روی نمناک تن ساحل دور

در کنار هم نوایی دیرین

آشنایم در درد

رازدار آبی سوته دلان غمگین

 می سرایید شعله هایی از بغض

موجی از حنجر  آشفته و سرد

در جوارش آرام

می شنیدم می گفت

می گریستم می شست

یاد هایم غوطه ور در امواج

می سپردم بر آغوش نوازش گر او

آه که یادها برایم چه گران رفت به آب

نغمه های من و دل

در میان دستان بزرگ وسردش

می نشستند رها و  بی تاب

٬ 

میسرودم شعری

از تب چشمانت

که فسون کرد  تمام هستی ام را یکبار

شور عشق می انگیخت

اندرون خستگی های زمان

روزگاری که تنم بود
                   زتقاصش سرشار

با هوایت نقش امید می بست

و زمستان که چو قابی

سایه اش بر سر سالنامه عمرم سنگین

از شبیخون جنونت

           چو شرم شیشه

 ز سر سختی سنگ رویش تو

                                می شکست

نور تو

انجماد شب را

به طلوع سحرم وصل می داد

داغت بر دل

آتش شعله وری بی پایان

بغض تو

        بر پود و تارهای وجود

زخم ژرفت به تنی بی درمان

در غروبی

که نگاه همگان را

به تماشای سقوط بی نجاتم می دوخت

آن زمان که پاره های احساس

در هجوم خنجر آدمیان جان می برد

و غم غربت  بیگانه دیاری تاریک

مزرع سبز طراوت می سوخت

چشم تو مرهم بود

چشم تو رنگ شروعی ساده

در عبور دیده های تکرار

و نوایت همدمی بی مانند

از ورای های و هوی راه بود

تن من خسته و مشتاق ترینت در عشق

وه که رویای سحر کوتاه بود

افسوس که شبم بی شرم تر

           زان سیاهی که گمانش می رفت

و خزان عمر بسی  گستاخ تر

  زین  قابک خاک خورده کنج دیوار

            و نقوش رفته  بر باد نمود...

آه

 که شوق آغاز

  با وداعی این سان همراه بود  

 ٬

روی نمناک تن پیر و چروکیده شب

در سکوتی

       به بلندای خروش مرداب

دردها

  چو عزای بوف پیر بیمار می نالید

و ابیات شعری

ز غم خاطره ها، غرقه به آب

پای واژه گان دوری ،

                     وا مانده

          به لجنزار سیاه آه بود...

م.ح