راز های سینه من

بغض ها و کینه من

روز ها و داغک دیرینه من

روز های سرد پاییز

شام کوتاه بهاران

سایه لرزان امید

چهره خشکیده صبح

رفته از یاد

        در پس باروی زندان

بوسه از لبهای خورشید

مانده بر خاک

     نقش خون مرغ یاحق

حرم گرمای بیابان

نقش بیداد زمستان

تاول سیمای باران

درد ها کهنه ، فراوان

٬ 

می رسد آخر

            کتاب کهنه یاد

می رسد صوتی ز غوغای گذشته:

نیست درمان

هل هل پارینه دشت

می گریزند

           پاره ابران

ابر تشنه

آب تشنه

آسمان در خواب باران

 ٬  

آتش داغ گذشته

خشک اینک چشمه ساران

م.ح

من ز راهی دشوار آمده ام

                     بالهایم بی رمق

کودک شوخ به من سنگ مزن

چشم هایم که به تو خیره شده اند

متحیر ز پریشانی توست

به سر بام تو گر آمده ام

خاطرم جویای بیماری توست

کودک شوخ به من سنگ مزن

من ز عطر آسمان می خوانم

نعمه دشت

                  نوای جویبار

غزل سبز سحر می دانم

تو ز تشویش تنت حرف بزن

ناله از تاول و گرمای کویر

ز تمنای درونت بازگو ٬

درد دشنام

              زخم سیلی سهل نیست

بال تصمیم فغان را بگشا

دست زخمم به نوازش بپذیر

کاین غم ماست دم از جنگ مزن...

کودک شوخ به من سنگ مزن

      م.ح

آهسته آهسته

میشود خیس زنم باران

قطره ها آرام

می برند لکه های زشتی را

در میان مه شود پنهان

چهره ی  شهر،  ننگی دیوان

می شود دل غرق عطر نسیم

می پرد ذهن سوی آزادی

صورتی پیر ، غبار تنهایی

زیر باران چو تازگی قدیم

آهسته آهسته

رویش تن کنم آغاز

زیر رگبار شب ، غم پرواز

کوله باری ز نغمه ها بر دوش

سوی تنهایی سحر،

                 غربت صبح

می شکافد بغض

                    می کنم آواز:

ای شمیم رستن

 
                تو بمان

در خزانی ترین لحظه های شبم

در سکوت خواب و شام دراز

شعر بی تابی سحر تو بخوان،

« مرغ سحر

            ناله سر کن...»

م.ح

روز گار می برد و می خواند

صبح دیگر بر نیاید ٬ شاید

مرغ دل سخره کنان می گوید

ز تو تشویش نشاید ٬ آید

روزگار دست به دامان خزان

روسپی دام دگر می زاید

م.ح

میگذارم برود

تا که سکوت

       نقش صداقت گیرد

میگذارم برود

تا که شبم

راز تنهایی من را

              ز سر آغاز کند

میگذارم برود

تا که خیال

        فصل جدیدی

ز کتاب کهنه بی کسی ام باز کند

میگذارم که غم از عشق اجازه گیرد

میگذارم که نسیم
                     
                از سر بام

راه سوی صبح فردا گیرد

آسمان بال گیرد

 ابر ها تازه شوند

 زخم در دل

       رنگ سبزی

       ز تب و باور صحرا گیرد

میگذارم برود

تا که سپیده

دیگر از سایه جغدی نگریزد این سان

و تباهی

      سر بالین خزان

بهراسد
        ز قدم های گیرای بهار

راز ها

در قفس کوچک خویش ساز کنم

تا که شاید

به توانایی بغض

به دلیری نشاط سحری

میله های  قفسم باز کنم

میگذارم برود

تا که توان فردا

باج آن دخترک فال فروش را

                ز جیب شاهدان دیروز

              پس گیرد

تا شرافت

در نمازهای ریا

حر دوزخ جای تردید شود

تا که تصنیف فغان کودکان خاموش

در تقلایی نیازی از نان

از ورای های و هوی سیران

                  - بر فراز منبری بستر وار -

با طنین فریاد

     غزلی کهنه و جاوید شود

میگذارم برود

تا که صلای زیستن

 به بلندای شبی بیش

                         تمدید شود

م.ح

ای خانه بستان به تنم را مجویید                   

کاین غنچه که خشکید به دل چاک برویید

حاصل ز فراق و غم دلدار نخواهم

زان داغ مپرسید و ز راز باز مگویید

گر حاصل عالم  بنهم در قدم یار

قدر نفسی از بر دلدار نبویید

آرامش دهری که تغیر به دمش نیست

از بغض نگاهش ز سر زار بشورید

دیگر مپسند خویش در این دیر خرابات

آندم که ز مهر ونفس صبح به دورید

شب تار و سکوت و غم بیماری آفاق

وقتست غبار از صنم شام بشویید

مردابه ی بی موج سر فریاد ندارد

دریای فغان شو که به موج راه بجویید

م.ح

زمانی شیر پیری بود 

که در پیش نگاه جنگلی بیدار

                             - ز جور روزگار در جوش -

به عیش و نوش می پرداخت

و امروز

در شب پاییز و قحطی وار جنگل ها

گروه توله کفتاران

پس پوستین بره ها

شبیخون خزان خانه ای خاموش

ز آنها هیبت شیرهای تاریخ را

نهان در گرد  پوستین ساخت..

م.ح