باز رسان نشانی از نگار ما

سوی دل عاشق و بی قرار ما

می گذرد  آب ز بام جان من

 صبر شود خسته ز انتظار  ما

در پس دیده مانده یاد و می رود

از دل یار خاطر حال زار ما

در طلب وصل که مست در گذار

جام به لب و جرعه می نثار ما

گام نهیم در بر خارزار دشت

بیم نبود بر تن پر ز خار ما

می چو زنیم و مست نعره سر دهیم

طعنه عام بر تب شعله وار ما

وارث غم  طعمه دام دلبریم

خفته چند ره نبرد به کار ما

مرغ سحر باز غزل خوان شده است

داغ لبش شورغم و شرار  ما

اشک زند بر تن خنده های  شمع

خون شکفد بر خم میگسار ما

م.ح

پری

 
ای همچنان درخاطر من  جاودان ، پر جان

 
صدایت

 
  نوای  آشنای زنگ ساعتم ماند

 
که گو

 
در اعتیادم زین طنین هر چقدر  تنها و تکراری

 
خروش هم دمی چون خشم بیداری

 
خموش و ناشناس با لحظه هایم حال

 
                                     در اوج  شب

 
            هجوم خواب و رسوایی

دگر اکنون چه فرقی میکند با من

 
که  عمری چند

 
         ز آغار شب پیرم گذر کرده است

 
سحر می آیدم یا نه

 
و  شمع خانه خاموش مانده است چندی؟

 
دلم از کی

 
    به  عمق مرده سردابه  سر کرده است

 پری

 
داغت میان  دل چنان سوزد

 
که از ناپاکی این عشق

 
همه شب  در میان دوزخ تنهایی خود باز

 
لبم خیس از شراب بوسه های تو

 
که  تنوره  می کشاند  شعله هایم را  

 
                           نم لب های بی پروا

به نام می خوانمت  

 
ای غزال وحشی صحرا

 
               گناه بهتر از هر دم نماز و جهد

 
شرمگونه ترین احساس جان افزا...

 
فغان من چه بیمار است

 
و راه در قلب تنگت باز نخواهد کرد

 
دریغ

 
گر من گل مهری از این مرداب برویانم

 
نور سردابه

 
که از سیگار بی جانم توانی داشت

 
چو شعر بی رمق

  
       بر ورق های نمور و کهنه  ماسیده

 
و همچون  

          سکوت مبهم و تارم

 
در خفقان شبم  آنک

 
                 سرش بر چوبه  داری  خمیده            

 

به نیستی می کند آهنگ

 م.ح

به سوی ساحل کرده ای آهنگ

 همچو من

که ره  سوی بیگانه دیارت کرده ام آنک

خروشت در بر ساحل

چو  بانگی در میان سینه ام ماند

که هر دم می خروشد با همه ساحل نشینان خوش و درشوق بستر مست 

حریصان نیازی پست

         ناشناسان سرای خاک

بگو آن واژگان آشنایت

صدایت این انیسم

در هیاهوی غریبان آشنا صورت

غمت هم رنگ راز در میان سینه ام آماس

                               وز نقوش ماسیده به عالم پاک

بگو شاید

در وطن همچون دیارم عاشقان خفتند

و زنجیر ها

    در کف پهلوانانت محکم و پر زنگ   

چشم ها بی نور

قلب ها از سنگ

بگو درالتهاب لحظه های چند

به کویت زنده است آیا

غریق پرفغان خانه من حال

به چشم خیسمان سوگند

ندارم تاب این کهنه ملامت های ساحل را

 بگو از آن سفر کرده

که می جست شهر امیدش

            پس خاک و دیار ما

و از آن قایق فرتوت

که سرگردان  

        به سوی مقصدی درانتهایی کور

بگو جسته است نشان نور

همه خاکم

به زیر پای اسبان توران است

سرایم خالی از دین انیران است

پشوتن بازوانش هم توان با قدرت دیوان

                             میان چاه پنهان است

ندانم کی

که شاید در دمی از آستان شب

همان دم که نفاق راهی

        به قلب حاکمان برده است

و یا آندم که کاوه در فراز  دار ضحاک بود

فریدون - شهریار پرغرور -

                بر تخت خود مسرور

دل و یادش  

     به  دور از زخم های کهنه ای

                                 در بستر خاک بود

بگشتم دیر به دیر در جستجوی  چاه

به هر راهی و هر بیراه

نیافتم گم شده در سرزمین مرده و شب خیز

تو گو در عمق تاریک سرایت دیده ای فانوس رستاخیز...

منم هم کیش تو در ناله های دور

فغانم در خفای دیدگانی کور

و باز اکنون

در این گام های بی تاب بر مردابه ای چون گور

 شبم  در نیمه های اوج

غم دل با تو گویم موج

تو که چون من دل لبریز خون داری

تو که چون من

          از وطن بیزاری

م.ح

سفید مانده است دفتر چون قلم در دست نمی چرخد

غمش با من نگوید دل که دیگر مست نمی چرخد

خبر از کوی دلدارش چرا پس باز نمی آید

صبا دیگر چو بر گرد سرایی پست نمی چرخد

همه حال در خیال او ندارم تاب خفتن را

زبان نیست بر تبم مرهم  که گو خوابست نمی چرخد

شب از کنج خراباتم گدا در آسمان گشتم

 که  ماهم در نماز زهد مه پرست نمی چرخد

بر آنم باز گیرم ره به سوی میکده زین حال  

چو خصمی گوید از ساقی که رخت بربست نمی چرخد

به دریای لجن زاری که کشتی پی به پی بگذشت

ندانم  بهر آن غرقه امید غرقست نمی چرخد

چو صیاد در پی صیدی  بیابان زیر پا طی کرد

به گرد نیمه جان در دام چه بند بگسست نمی چرخد    

دیار از عاشقان خالی کلام از بهت وصف جاری

پرستو بر فراز شهر دمی که  جست نمی چرخد

زمان گو از تکررها  گهی بیمار و افسرده

زمین از تلخی این شام نگه سردست نمی چرخد

بگشتم عمر خود در خاک ز بهر پیچش زلفی

به پیری جستم این  پیچک به خاک چون رست نمی چرخد

دمی  ناوک زند از چشم  نگار سر به زیر ما

نگاهش باز به حال ما  چو تیر بنشست نمی چرخد

م.ح

غریب مانده در خاکم

شکسته بال پروازم

به جستجوی کاشانه

کشاندم دل به هر سویی

بپرسیدم

 ز هر سرگشته ای در دیر

نبودم آشنا واژه

ندیدم پیر فرزانه

تو گویی باز دلم در خاک

و آن بی تابی نمناک

و شامی همچنان بی باک

صدای جغد ویرانه

هنوز آن بوی تیز خوشه های جزغاله

به زیر التهاب مرگ

و صورت های پرچین و خموش و سرد

و بغض ها در گلویی پیر گره خورده

که شاید دل

کمی خونین تر از شب های  پارینه

و شام چیره تر از هر بار

و گندم زار

سراسر زرد و خشکیده

و آبادی

همه جایش ز ویرانه

دگر بغضی ندارد در گلویی جا

چو می پوسد به گور آن  پیر فرزانه

م.ح