| تبليغات | X |
|
گفتی به ناز که بیش مرنجان مرا برو ، آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست
|
خیره وار
زبان بسته ، گرفتار سکوت
چونان غرقه ای در خروش آبهای هول
می کشدش به زیر، قدرتی مجهول
گردابه ای مستور ،
دست نهان غول
افسوس ، ندارد سود
تقلاهای پی در پی و پوچ ...
و چون نفس های واپسین سینه ای بیمار
در انتظار لحظه ای موعود
که شاید کی...
دمی دیگر که می آید
غریو از کاروان مرگ
می خراشد پنجه ها بر خاک
می زند پیشانی اش بر سنگ
گاه و بیگاه می کند فریاد
چه سود ...
نمی رسد به داد
کلام ، مردار تعفن بار
که می پوسد
به داغ روز و سوز سردی شب ها
و گسیخته می شود از هم
به ضربه های وحشی طوفان
ناگزیر
بر شوره زار تکررها
دریغ از لاشخوری که ره بر نعش او گیرد
گرسنه گله کفتار هم ٬ زان گندش گریزان
چه جای نغمه خوان دشت
که گر پا می نهاد بر لاشه ای این سان
دمادم جان به جان می داد
نه سوزنده آتشی بر او
نه بارانی ز بام آسمان حتی
که زین منحوس بد طنینت
ناستایی ها بگردد پاک
چه امیدی به زیستن
از آن مردار مسخ و ننگ
که در گردش بسا از ذره های خاک
گلایه می کنند زین شومی تقدیر!
٬
سکوت
چون بر تنیده تارهای عنکبوت پیر
طرحی ز طعمگان داغ دیده و فرتوت
در او تقلا کنان پشه ای بی جان
باز می گوید
حکایت تلخ دیرینه
وزوز کنان می کند زاری
فلاکت ها و زجر ها را
و رنج لحظه هایی پوچ
میان تار رسوایی
در این کنج خلوت نمور و پارینه
نه در سرش خیال پرواز و آزادی
می پیچد بر خویش و در انتظار مرگ ضجه زند:
زنهار زین آوار بیدادی...
م.ح
شب بود
و میترا
در پس دیوار زنگاری آسمان ، پنهان
به جان بیغوله ویران زده ای
بر دوردست های سوت و کور دشت
هوس های شوم و ننگی بود
و در بین خرابه جار می زد ، پیر سگی
و در پی روزی
ز مانده لاشه ای در دور
می مالید پوزه اش در خاک
گو مردار مردی از پی خونین نبردی بود
داغی از نابودی اش بر تن
نه پنداری مانده بود ٬
در اعماق پنهان مغاکی
تن چاکیده پیروز بر هفت خوان
وان وحشت توران
پشوتن !
که می پوسید بی نشان
بر این ژرفای خونین رنگ
و در لای خس زاران خاموش و پهناور...
کجاست زال سپید گیسوی سحر آور؟
که سوزد آن پران سرخ و زرد سیمرغش
و گوید باز درد و چاره جوید
ز بهر پهلوان ٬
پور نگون بختش
ودر کدامین ناکجا آباد تاریک گشته است پنهان ٬ رودابه
که مویه گیرد داغ جگر گوشه فرزندش
و تهمینه که باز بیند تهمتن، شوی بی همتا
در این واپسین دم ها
و حتی رخش ، آن همواره یارش کو؟
که کرداری به ژرفاهای مردابی
نهان می میرد بر گورش ،
لجن زاری درنده خو
و حال آن یکه رزم آور سوارش ، رستم دستان
فرو افتاده بر خاکی،
ز خشم خصمگونْ روزگاران
٬
شب بود
شبی تاریک و پارینه
نهان بر خلوتی در دوردست های کور و سرگردان
سگی ولگرد
کرده پوز در میان لاشه ای پاره
و می کند لقمه ای از آن
و زوزه می کشید
در آن دریدن های مغوم و ملال ور
در سکوت وامانده استوار دشت
نبود زال سپید گیسوی سحر آور
نه رودابه ، نه تهمینه
نه رخش ماه نشان ٬
در همه تنهایی اش یاور
نبود سیمرغ
که او را چاره بود در اوج یاس و بیماری
ودیگر نوشدارو هم نبود بر زخم او کاری...
همان رستم
همان او ٬ مانده بر گرزش
دم نابودی دیوان و بدخواهان
هم او در نوردیده
بیابان ها و کارزار عرصه های تنگ و پهناور
هم اوست ، شیر تنگستان
که اوفتاده بر این صحرای شرم و شوریده
و آن سخت بازوانی
که بر ضربت های کمند و تیر و نیزه و اسفندیارش بند
نبود کارگر
بر او آزاد بی پروا ،
به دندان های پیر سگ توری
می گسیخت ٬ بند او از بند
٬
پاره ای از شب گذر می کرد
های و هوی دلخراش زوزه ای
از دور دست های ناپیدای راه
گوش ها را خبر می کرد
و میترا از فراز بام
خیره بر کهنه صبوریهای نافرجام
خفته دشت ، خاموش بود بیابان
خاموش ، دلیران زابلستان...
م.ح
پنهان شدی از چشم من ، ای ماه به پشت ابرها
صورت بیارا تا دمی، امید شوی بر صبرها
عادت شده است مهتاب تو، ای مأمن ویرانه ها
پروانه می جوید تو را، شمعی نماند بر خانه ها
گر سینه می سوزد ز درد، نور تو می تابد به قبر
چیره شود پوسیدگی، گر سر نهی بر خواب جبر
این سایه بی تو شرم بود ، خرده شراری گرم بود
داغت تنوره زد چنان ، زان سنگ صبر هم نرم بود
بر خاک خفتم کن گذار، بین گور سردم شام وتار
اشکی فروریز بر غبار، شمعی گذار بر این مزار
رستن بیاغاز بر من و از رود می سیراب شو
ریشه فرو کن در تنم ، گلزار این مرداب شو...
م.ح
من نه آن شاعر پر آوازم
و نه آن شعر بلند پروازم
من همان شوق خیال کودک
مست از بوی نسیمی بر تن
در بیابانی شلنگ اندازم !
من نه آن نور افق های اسیر
و نه سرمای سکوتی دلگیر
من انتظارم ٬ به طلوعی نومید
دیده ای چشم به راه خورشید
حسرت شاپرکم؛
-اشکباران-
در عزای شمع یکتای مسیر
من نیازم به همواره روئیدن ٬
نه فغان های مردن و پوسیدن
من خیالم چه بزرگ !
که در پس خرافه ای می میرد
و اعتیادم
به لبخند مهتاب را،
در سقوط نیمه شب ها دیدن
در کویری شوقم
مانده بر قلب گون
که نسیم را بوسه باران می کند وقت وداع
در عذابی جانکاه!
من امیدم
به ظهور شیونی در تب بغض
و خروش رودی در دل کوه
و طرحی ساده؛
در غم رسوایی این چرخ کبود
من همینم!
نه سکوتم ، نه شعارم ،
نه سپیدم ، نه سیاه
نه خمار؛
بر می عیاشی خویش
نه غبار؛
بر تن شب های گریز
ونه از تلخی این خاطره ها دم سازم
من همان شوق خیال کودک
مست از بوی نسیمی بر تن
در بیابانی شلنگ اندازم !
م.ح
نفس می زند دریا
نفس می زند
مو جی ز راه می رسد و ساحلش پس می زند !
٬
بر پهنای وحشی این نیلی ملال
خونین تنی سوار بر موج بلای خویش
در چنگ پر تلاطم آوارخیز مرگ
فریاد میزند...
آوایی ناشناس
می خواندش فرا؛
رجز های جنگ
دستی ز غیب
می کشد او را به زیر آب
غرقه میان دریای پر خروش
رنجور و بی امان
فریاد میزند
فریاد میزند...
تا که به آسمان
یا که به بارگاه این خصم کینه توز
راه گیرد شاید فغانش اوج
حال آنکه عالمیست فراموش و سرا پا ز گوش...
٬
جانی بی رمق
زخمی ، برهنه و نومید از شفق
با نوایی مبهم و خموش
فریاد زند ز درد :
دریاب مرا تو موج....
٬
نفس می زند دریا
نفس می زند
مو جی ز راه می رسد و ساحلش پس می زند !
م.ح
من غرق نیاز و سینه پر راز
تو بی خبران در اوج پرواز
من خانه درد و مانده بر بند
تو مست و خمار، بستر ناز
من داغ سیاهی ، بی پناهی
تو شوق سحر ، رویای آغاز
تو مانده خموش وعهد فراموش
من خشک و کویر ؛ تشنه آواز
من کوه غم و سرای ویران
تو بر سر کوهم پر کنی باز
تو در تب جام می شب هنگام
من از شب و زخم خویش غزل ساز ؛
بیدار به گورم ! نور خویش آر
بر خار دل از عشق آتش انداز
م.ح
خلوتی بود که سکوتش دلم می لرزاند
عالمی بود که هراس دیدگانش پنهان
سرمای خزانی
کز میان غم سالیان
فراموش گشته
زخم یک چرخ کبود
لابه لای ناله ها گم شده بود
ۀ
ابر ٬
در خواب فراموشی خویش
بر خاک چروکیده دشت می نگریست
بوته ها جام به کف
جرعه ای از نم خشکیده ابر طلب می کردند
و خواهشی بود در جان جهان
که بی رحمی آفاق دریغش می کرد...
ناله از تلخی شب می خندید
و سکوت بر لب مردی به سخن می آمد!
ضجه ها ی مستانه بوفی
در هیاهوی زمان
به نوای مرغکانی نغمه زن می آمد!
ۀ
طنینی
غرق فریاد و اسیر
پای در گل مردابه بغض ٬
آوای رهایی می خواند
بی گناهی خفه وار،
بر سر دار جزا
قهقه های جنون سر می داد!
و تباهی
آرام و بی پروا
در بستر زخم روزگاران
ریشه هایش می دواند...
ٍۀ
خلوتی بود و سکوت
زخم چرکین و امیدی ناپدید
بارش کینه ابری بر لهیب برهوت
م.ح
ورق می خورد
ورق می خورد
خاطرات و طنین کلمات
ورق می خورد
و خروش گام زمان
که در طنینی خاموش
گوش ها را می دَرَد
مهر ، نور ،
بیداری و رویای طلوع
درد و حسرت
و غباری بر شب
همه چون خواب به ذهنم جاری ست
کاین لحظه تب بیماریست
ورق می خورد
واژه ها در هراس عبور
همچو داغی که می سوزد و هیچ
ندانیم ز کجاست
مه سردیست بر تن پنجره کوچک من
همه چیز در پس آن ناپیداست
شب چه زیباست
در غبار شیشه!
غم چه شیرین می نوازد دل را
در فرازم گویا
و دریغ ٬
دیوار ها...
سر بر ناکجایی می گذارند
قامت دود زده دیوارها
کز بلندای قله اوج
وز فراز بام فلک هم ، یک نفس
نشوند رها پرندگان خیال
در کهنگی حصار این قفس
ورق می خورد
صورتم را
رو به پهنای فلک می گیرم
بهر دیده ز دستی سایه بان می سازم
منتظر می مانم...
پس کجا ماندی خواب؟
از چه ٬ حیرانی باز ؟
آری...
من ز بیداری خود بیزارم
من جام لبریز تو را می خواهم
نه پریشاتی خویش
نه امیدی به کورسوی نعش شمعی خاموش
دیدگانم کور و
تشنه آخرین جرعه این باده ز دستان تواَند
مرگ این خاطره ها نزدیک و
فانوس سرسرایم سالهاست
می درخشد بی نور
زین همه بریده دم و باز دم های تکراری و پوچ
از ماتم کده پر دود و بیمارم
من کجا ٬ جان دیگر نفسی
در بهت سیاهی دارم ؟
منتظر می مانم....
خواب هم بی پاسخ
گوش او هم کر شد!
ناگزیر،
بر بارگه مرگ
هراسان می دوم
وز جان نهیب میاورم به خروش:
هان ٬
تو کجایی پنهان؟
گوش کن بر من گوش
گهواره ام از خشم زمان پوسیده است
حال من خود بینی
پنداری خواب هم
زین آشفته تنم نومید است
دستان توانمند تو حال
چاره رنج غمی دیرین است
پس کجایی ؟ ...
ورق می خورد
ورق می خورد...
وناگه دستی پنهانی
ورق پاره ها را از هم می درد! ...
م.ح
