چه غریب است گاهی

حس بی پایانم

که هنوز بر سر نعش واژه ها می خواند

قصه  تلخ  جدایی را باز

و تمام یاد ها می میرند

سوگ ها ، خنده ها ، غوغا ها می پوسند

یا همه راه به سوی دگری می گیرند

لیک در بستر خاک

        هم چنان موبه کنان در آواز

دل از این تنگی رنج آور قبر

شب دوباره از رهی می آید

و دوباره سخنی تکراری

       بغض  زندان شب هنگامه من

شمع خاک خورده یادت روشن

و دلم باز بی صبر

م.ح

سخنی گوی مرا

ای پرستوی فراری از دل

که فزونست سکوت این وهم

خلوتم بیش به غم آمیخته

مزرع گندم مان  خاکستر

حاصلی نیست برای برداشت

گونه هایم رنگ خشم خورشید

آردهایم ریخته

              و الک آویخته

سخنی گوی مرا

که  نشاید دیگر

تو و تردید

 در این هول سرای  بی وصف

میسرایند غوکان

             بر برهنگی کلام                   

حجم تنهایی من

       خصم آرام نمایم مرداب

روی تندیس  تقلای چراغ

             رخ آفتاب نشانت بنما

دیر زمانی ست

              رفته از خاطره ای  بی باور

نور خورشید به کنج  سرداب

 

در سکوت دل و غوغای جنون

     آرزویت

طعم رویایی و بی مزه خواب

و حضورت

ادعاییست واهی

ز امیدی به مرگش خرسند 

 در درون دوزخ تنهایی      

          روسپی خودستایی در بند 

سخنی گوی مرا

تو بر این سان که شبم

            کمر مرگ خیالت دارد

و طغیان این غم

 دیده طعنه گر همگان را

               اینچنین در پی رسوایی ایمان دوخته

می گریزم سویی

    تا که این قاب ترک خورده ذهن

نقشی از حسرت شبهای دراز

ره به جویبار سعادت گیرد

 تو بگو حال بر این غرقه ژولیده به آب

کو نشانی

که بجویم ، زورق آرامم

سخنی گوی مرا

 حال که  شرح بی سرانجام فراق

                 شعله های کهنه عشق  افروخته

و در این بلوا که  

من و سودای صلایت

          می ستاند جانم

بر تنم  بازآ  بین

آتش شرم هستی ام را  سوخته

م.ح

حجمی از آتش و خشم

دشت در لحظه مرگ

خارها کهنه به چشم

درد ها

     در تکاپوی سکوت می گریند

بی پناه غنچه ای امید واران

زیر دستان زمخت یک سنگ

آتش دشت فرو خواهد خفت

نقش خاکستر و آن غنچه بی جان

                              که بماند از جنگ

لیک از ذره ذره گان این خاک

غنچه گانی از نژاد آفتاب

سر بر آرند بی باک....

م.ح

عصر یک روز پاییزی بود

آفتاب ، نیمه های آسمان

همچو تلخ خندی ز قاب خورشید

بر سر خاک نومیدی من می خندید

رنگ ابر ها دودی

ناگهان از دوردست

 نقش رنگین تو آمد در چشم

لحظه ای دیگر شد

خنده ها بر لب خورشید جوشید

دیدگانم مبهوت

برق سیمای تو را می پویید

لحظه ای شد که غم روزگاران

            زیر آماج نگاهت همگی آخر شد

و دمی حس کردم

رهگذاری در دور

روشنایی در بلندای افق های سترگ

ناشناسی نزدیک

کان غریب چهره او ،  آشناتر

از همه صورتکان تاریک  

لحظه ای آمد ، دل

         بی امان

 بر در و دیواره سینه کوبید

سینه از درد به خویشتن پیچید

و دگر هیچ نفهمیدیم ما

که چه شد آن همه عشق و امید

سالها آمد و رفت

و من اکنون حیران

در خماری آن جرعه صبوحی ز نگاه

دیدگان دوخته به راه

هم چنان سحر دو چشمان تو است

                که مرور می شود هر روز و شبم  در خاطر

یاد من نیست اما

        که  چه رفت در آن روز

و چه ماندست از آن عشق حقیقی و چه زود

همه این رویا

        ناگهان تلخی یک خواب نمود

خاطرم هست تنها

عصر یک روز پاییزی بود....

م.ح

پرنده

 هوس دارد پریدن را

         از آشیانه

                  و از بستر

 و از آغوش نرم و کوچک مادر

                   بریدن را

 پرنده

در سرش رویای یک پرواز

 و آزادی

ز بند کودکی هایش

 و انتظار کشیدن ها

و لقمه  از دهان آن دگر کس ها بلعیدن

پرنده

در خیال شوق یک آغاز

هوس دارد کنون

              از درون دوزخ دیرینه ، باز  پرواز

به سوی سرزمینی دور از اینجا

                          هر کجا ، هر ناکجا باشد

پرنده بی خبر از آتش و آهن

درون آن بلند امید کودک وار خویش مغروق

ندید در دور ، نشان دود

که آتش بود و آتش بود

تمام جنگل و دشت و بیابان

میان شعله های اهرمن پنهان

و یا شاید

که هیچ جز شعله های خشم ٬

                    غبار و دود

نبود اندر جهان از ابتدا ، آغاز

نگفتندش کجا باید فرود آید

همه راه زمین و آسمان مسدود

دلش خونین

       و جانش خسته از این خاک بی آواز

چه گوید با که گوید راز؟

پرنده در هوای کوچ

ولی در سایه بی مهر شامی شوم

میان التهاب شعله ها ،

                          نومید

                           سوخته پر

هزاران ساز و آواز مگو

                آماس بر سینه

خفه ،

    اندر هوای بسته شب های کور ، مسموم

و در سر

     آن خیال پاک دیرینه...

" کجا باید فرود آید؟

            پریشان مرغک معصوم "

م.ح

می روی آرام و پنهان

از کنار دیده گریان

رفتنی بودیم دانم

لیک نی اینگونه آسان

می درخشد خنده هایت

یاد در ذهنم پریشان

بی تو اما قصه دوش

چون درخت خشک و بی جان

آه افسوس ، رفتگان را

وان شکوه عشق  ویران

حال گذاریم بی سرانجام

در تکرر های جاودان

دیر شد باز آه ، چقدر زود

جمله ای مانده ز دوران

بر زبان ناورده حرفی

غرش رعد ، راز باران 

کوچ  در تقدیر شعرم

گویی بر ماست مهر پایان

گرچه رقصان در سکوتم

خوش ترانه های  دیوان

م.ح